Δεν είναι η πρώτη φορά
Όταν ενοικιαστές και εργαζόμενοι ένωσαν τις δυνάμεις τους
Η ιστορία μάς διδάσκει ότι τα δικαιώματα δεν χαρίζονται: κατακτώνται όταν οργανωνόμαστε και χτίζουμε συλλογική δύναμη. Αυτές είναι μερικές απεργίες που απέδειξαν ότι, όταν σταματάμε μαζί, μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα.
20.000 νοικοκυριά κήρυξαν απεργία ενοικίων ενάντια στις καταχρήσεις των σπιτονοικοκύρηδων. Οι ενοικιάστριες οργάνωσαν την αντίσταση στις εργατικές γειτονιές και μετέφεραν τον αγώνα μέχρι τα εργοστάσια. Όταν μία από τις ηγέτιδές τους οδηγήθηκε σε δίκη, 15.000 εργάτες των ναυπηγείων εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και περικύκλωσαν το δικαστήριο. Η κοινή δύναμη των απεργών και του εργατικού κινήματος ανάγκασε τις αρχές να δράσουν και συνέβαλε στην κατάκτηση των πρώτων νόμων ρύθμισης των ενοικίων.
Σχεδόν 100.000 άνθρωποι σταμάτησαν να πληρώνουν ενοίκιο σε μία από τις μεγαλύτερες απεργίες ενοικιαστών της ιστορίας μας. Οργανωμένη από το Συνδικάτο Οικοδόμων της CNT, η κινητοποίηση ξεχείλισε από τις πολυκατοικίες και απλώθηκε στις εργατικές γειτονιές. Απέναντι στην καταστολή κατά των ενοικιαστών, τα συνδικάτα απάντησαν με διήμερη γενική απεργία. Ο αγώνας για τη στέγαση έδειχνε την ικανότητά του να κινητοποιεί ολόκληρη την εργατική τάξη.
Δέκα εκατομμύρια εργαζόμενοι παρέλυσαν την Ιταλία σε μια γενική απεργία για το δικαίωμα στη στέγαση και ενάντια στην ακρίβεια. Η πίεση απέσπασε το πάγωμα των χαμηλότερων ενοικίων και ένα σχέδιο κατασκευής 214.000 κατοικιών. Όμως ο αγώνας δεν τελείωσε εκεί. Η απεργία άνοιξε έναν κύκλο κινητοποιήσεων ενοικιαστών, καταλήψεων άδειων κατοικιών και δημιουργίας νέων σωματείων. Τα επόμενα χρόνια, το κίνημα πέτυχε νέες κατακτήσεις, ανάμεσά τους έναν νόμο ρύθμισης των ενοικίων το 1978.
Απεργίες που άλλαξαν τα πράγματα
| 1855 | Η πρώτη γενική απεργία | Μετά την εκτέλεση του εργατικού ηγέτη Josep Barceló και την απαγόρευση των εργατικών ενώσεων, η Βαρκελώνη έζησε τον Ιούλιο του 1855 την πρώτη γενική απεργία στην Ισπανία. Με σύνθημα «Ένωση ή θάνατος», χιλιάδες εργάτριες και εργάτες σταμάτησαν τα εργοστάσια διεκδικώντας το δικαίωμα να οργανώνονται. |
| 1917 | Επαναστατική γενική απεργία | Μπροστά στην ανεξέλεγκτη άνοδο των τιμών και την πολιτική κρίση, η UGT και η CNT ένωσαν τις δυνάμεις τους για να κηρύξουν επαναστατική γενική απεργία. Παρά τη βίαιη καταστολή, η κινητοποίηση κλόνισε τα θεμέλια του καθεστώτος της Παλινόρθωσης. |
| 1919 | La Canadiense | Μια απεργία που ξεκίνησε από οκτώ απολύσεις κατέληξε να παραλύσει μεγάλο μέρος της καταλανικής βιομηχανίας για 44 μέρες. Η εργατική αλληλεγγύη ανάγκασε την εργοδοσία και την κυβέρνηση να υποχωρήσουν. Ανάμεσα στις κατακτήσεις της, μία που σήμερα θεωρούμε δεδομένη: το οκτάωρο. |
| 1951 | Η απεργία των τραμ της Barcelona | Όλα ξεκίνησαν με ένα λαϊκό μποϊκοτάζ ενάντια στην αύξηση του εισιτηρίου του τραμ. Τα βαγόνια κυκλοφορούσαν άδεια και η διαμαρτυρία επεκτάθηκε ώσπου έγινε γενική απεργία ενάντια στην ακρίβεια. Μέσα στη δικτατορία του Φράνκο, η κινητοποίηση κατάφερε να ακυρώσει την αύξηση των τιμών. |
| 1976 | Γενική απεργία για τις ελευθερίες και ενάντια στην ακρίβεια | Εν μέσω της Μετάβασης και ακόμη υπό τις δομές της δικτατορίας του Φράνκο, οι CCOO, UGT και USO κήρυξαν γενική απεργία στις 12 Νοεμβρίου ενάντια στο πάγωμα των μισθών, την ανεργία και τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης του Αδόλφο Σουάρεθ. Ζητούσαν επίσης αμνηστία για τους εργαζόμενους και συνδικαλιστική ελευθερία. Παρά την καταστολή και την παρανομία των συνδικάτων, η κινητοποίηση συγκέντρωσε περισσότερους από δύο εκατομμύρια ανθρώπους και ήταν καθοριστική για να γυρίσει σελίδα η χώρα από τη δικτατορία, από τα κάτω. |
| 1988 | Γενική απεργία της 14-D | Εκατομμύρια εργαζόμενοι παρέλυσαν τη χώρα ενάντια στο Σχέδιο Απασχόλησης Νέων της κυβέρνησης του Φελίπε Γκονθάλεθ. Ακόμη και η δημόσια τηλεόραση σταμάτησε να εκπέμπει. Η δύναμη της απεργίας ανάγκασε την κυβέρνηση να αποσύρει το σχέδιο και άνοιξε τον δρόμο για νέες κοινωνικές κατακτήσεις. |
| 2002 | Απεργία ενάντια στο «decretazo» | Η κυβέρνηση Αθνάρ θέλησε να περικόψει με διάταγμα τα δικαιώματα των ανέργων. Η απάντηση ήταν μια γενική απεργία που παρέλυσε ολόκληρους κλάδους της οικονομίας. Η συνδικαλιστική πίεση ανάγκασε την κυβέρνηση να αναθεωρήσει μεγάλο μέρος της μεταρρύθμισης. |
| 2010 και 2012 | Ενάντια στις εργασιακές μεταρρυθμίσεις | Εκατομμύρια άνθρωποι ξαναβγήκαν σε απεργία ενάντια στις περικοπές, στις φθηνότερες απολύσεις και στις πολιτικές λιτότητας. Αν και δεν κατάφεραν να σταματήσουν τις μεταρρυθμίσεις, οι κινητοποιήσεις κράτησαν ζωντανή την εργατική αντίσταση απέναντι σε όσους ήθελαν να μας φορτώσουν την κρίση. |
| 2017 | Η γενική παύση της 3ης Οκτωβρίου | Μετά την αστυνομική βία της 1ης Οκτωβρίου, συνδικάτα και φορείς κήρυξαν γενική απεργία και γενική παύση εργασιών. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι γέμισαν τους δρόμους σε όλη την Καταλονία και έδειξαν ότι, όταν σταματάμε μαζί, σταματάμε τα πάντα. |
| 2018 και 2019 | Φεμινιστικές απεργίες της 8M | Εκατομμύρια γυναίκες βγήκαν στους δρόμους και κάλεσαν να σταματήσουν η δουλειά, οι σπουδές, η κατανάλωση και η φροντίδα. Οι φεμινιστικές απεργίες ξεπέρασαν τα όρια των χώρων εργασίας και απέδειξαν κάτι θεμελιώδες: αν σταματήσουμε εμείς οι γυναίκες, σταματά ο κόσμος. Η δύναμή τους έβαλε τις φεμινιστικές διεκδικήσεις στο κέντρο του δημόσιου διαλόγου. |
Τώρα είναι η σειρά μας
Όταν οι ενοικιαστές οργανώνονται, οι σπιτονοικοκύρηδες τρέμουν. Όταν αυτή η δύναμη ενώνεται με εκείνη των εργατικών συνδικάτων, μπορούμε να σταματήσουμε ολόκληρη τη χώρα.
Τα δικαιώματα που έχουμε σήμερα κατακτήθηκαν με αγώνες. Το οκτάωρο, οι αυξήσεις στους μισθούς ή η ρύθμιση των ενοικίων ήταν αποτέλεσμα απεργιών, κινητοποιήσεων και χρόνων συλλογικής οργάνωσης. Πίσω από κάθε κατάκτηση υπήρξαν άνθρωποι που τα έβαλαν με τα αφεντικά τους, με τους σπιτονοικοκύρηδές τους και με κυβερνήσεις που έμοιαζαν ανέγγιχτες. Άνθρωποι σαν εμάς, που οργανώθηκαν και ανακάλυψαν ότι μαζί είχαν τη δύναμη να αλλάξουν τα πράγματα.
Η ιστορία αυτών των απεργιών μάς θυμίζει επίσης κάτι θεμελιώδες: ο αγώνας για τη στέγαση και ο αγώνας για τα εργασιακά δικαιώματα πάντα πήγαιναν χέρι χέρι. Εμείς που δουλεύουμε για έναν μισθό πρέπει να δίνουμε μεγάλο μέρος του στους σπιτονοικοκύρηδες και στις τράπεζες. Όσο τα ενοίκια και το κόστος ζωής δεν σταματούν να ανεβαίνουν, οι μισθοί μας χάνουν αξία. Και όσο πιο δύσκολα βγάζουμε τον μήνα, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να αρνηθούμε μια επισφαλή δουλειά, να τα βάλουμε με τα αφεντικά μας ή να αντέξουμε μια απεργία. Η εκμετάλλευση που υφιστάμεθα στη δουλειά συνεχίζεται όταν γυρνάμε σπίτι.
Γι’ αυτό, πριν από περισσότερα από εκατό χρόνια, οι ενοικιαστές της Glasgow και της Barcelona κατάλαβαν ότι έπρεπε να ενώσουν τις δυνάμεις τους με το εργατικό κίνημα. Και γι’ αυτό, στην Ιταλία του 1969, δέκα εκατομμύρια εργαζόμενοι παρέλυσαν τη χώρα για να διεκδικήσουν το δικαίωμα στη στέγαση.
Σήμερα έχουμε μπροστά μας μια ιστορική ευκαιρία. Γεμίσαμε τους δρόμους, πετύχαμε νίκες που έμοιαζαν αδύνατες και αποδείξαμε ότι ο συλλογικός αγώνας μπορεί να αποσπάσει δικαιώματα από τους ισχυρούς. Τώρα θέλουμε να πάμε πιο μακριά. Θέλουμε να μειώσουμε τα ενοίκια, να τελειώνουμε με τις εξώσεις, να κατακτήσουμε συμβόλαια αορίστου χρόνου και να ανακτήσουμε την αγοραστική δύναμη των μισθών μας. Θέλουμε τα χρήματα που κερδίζουμε δουλεύοντας να μας φτάνουν για να ζούμε αξιοπρεπώς και να πάψουν να φουσκώνουν τα κέρδη λίγων.
Στις 11 Νοεμβρίου πάμε σε γενική απεργία για τη στέγαση και το κόστος ζωής. Σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χωριό, σε κάθε χώρο εργασίας και σπουδών, έχουμε το καθήκον να οργανωθούμε ώστε η απεργία να είναι μαζική. Γιατί η δύναμη που χρειαζόμαστε για να νικήσουμε είναι στα χέρια μας, στην ικανότητά μας να οργανωνόμαστε και να δρούμε μαζί.
Πριν από εκατό χρόνια, ενοικιαστές και εργαζόμενοι απέδειξαν ότι μπορούσαν να αλλάξουν την ιστορία. Στις 11 Νοεμβρίου είναι η σειρά μας. Όλες και όλοι στη γενική απεργία!
